Ottje Schrijft: Buikspieroefeningen & Melk chocolade

Al smakkend en mijn vingers aflikkend aan een stuk chocolade, vertel ik mijn vriendin wat voor vreselijks en verschrikkelijks ik vandaag heb meegemaakt. Om de vreselijkheid van de gebeurtenis te onderstrepen schreeuwt zij in mijn oor ‘dat meen je niet’. Nadat ik haar ervan heb verzekerd dat het toch echt zo is, groet ik haar en loop naar de bus. Mijn reep chocolade is al voor de helft op. Zonder erg grote stukken met haar te delen heb ik binnen 10 minuten de helft opgeschrokt. Dit beseffende schrik ik hevig. Ik onderwerp mijzelf gelijk aan een zelfreflectie.

Jarenlang heb ik fanatiek gesport. Vooral mijn scholierenperiode was daarin een geweldige tijd. 5 keer sport op school en dan in mijn vrije tijd fanatiek aan het assisteren bij turnen en zelf ook nog 2,5 uren sporten. Toen kwam de verschrikkelijke tijd van het HBO, waar ik nu nog midden in zit. Een verschrikkelijke tijd voor mijn lichaam wel te verstaan. Zoals een echt meisje hoort te doen, eet ik bijna elke dag een lekker stukje chocolade. Om eerlijk te zijn is dat stukje ingewisseld voor stuk en daarbij heb ik fruit ook maar gelijk afgezworen. Anderhalf jaar lang is dit nu mijn leefstijl. Mijn impulsiviteit zegt dat ik daar NU iets aan moet doen. De overgebleven helft van de reep chocolade berg ik op. 20 minuten later heb ik hem toch maar gelijk opgegeten, zodat ik daarna GELIJK aan de slag kan gaan. Thuisgekomen google ik: ‘buikspieren’. Ik kies 4 oefeningen uit om elke dag 1 liedje lang te doen. Daarbij lees ik dat hardlopen ook goed is. Dat wordt samen hardlopen met Sara. Ergens ver weg, in een diepe stoffige doos in mijn geheugen, denk ik mij te herinneren dat wij dit al eerder hadden bedacht. Ik pak een beker water en drink die in 1 teug leeg. Trots kijk ik in de spiegel. Met maatje 36 hoef ik niet te lijnen, maar een gezonde levensstijl is nooit verkeerd. Nog niet wetend dat mijn eerste beproeving eraan komt loop ik naar de keuken. Daar reuk ik een heerlijke geur. Mijn moeder vraagt: ‘ook een lekker stukje zelfgebakken appeltaart?’ Ik besluit dat ik morgen begin met mijn gezonde levensstijl!

Ottje Schrijft; een bloggende shopvriendin

Daar is hij dan, de eerste column van vriendinnetje Ottje. Vriendinnetje mag ik wel zeggen, ook al is ze ouder, ik steek al jaren met kop en schouders boven haar uit. Al jaren zijn we bevriend en kletst ze aan één stuk door over leuke jongens, haar hypochondrie, Duitsland, en nog veel meer dingen waar ik helemaal geen verstand van heb en altijd maar een vriendelijk knikje als antwoord geef. ( wanneer komt er nou een onderwerp waar ik iets van af weet?) Daarnaast is ze kampioen boeken lezen, tijdschriften doorbladeren en kritisch zijn op elke recensie die er maar wordt geschreven. Zoals altijd zegt ze dan 'Dat kan ik veel beter!'. Dit had wel tot gevolg dat ze nu columns voor mij mag schrijven. En vandaag is het dan haar aftrap. Column nummer 1 staat online. Met als onderwerp...mij, hmm thanks!

Zomaar. Uit het niets. Ze vertelt het me op een mooie lentedag. We lopen gewoon wat door het stadje, dicht bij onze woonplaats. Daar, midden in de Hema, vertelt mijn goede vriendin dat ze al maanden een blog bij houdt! Al MAANDEN!

Ik wist van niets, nooit heeft ze er wat over gezegd en nu komt ze er ineens mee aanzetten. ‘of ik ook even iets leuks erop kan zetten, een column ofzoiets’

Na mijn terechte verontwaardiging dat mijn lieve vriendin niets over haar blog heeft gezegd, wint mijn nieuwsgierigheid het. Drie uren later heb ik haar hele blog bekeken. Haar blog gaat voornamelijk over fashion en dan snap ik eindelijk waarom ze me niets zei.

Mijn vriendin is namelijk mijn shopmaatje. Samen zoeken we in elk rekje van elke stad in elke winkel naar fashionable kleding. Uren brengen we door in het pashokje. Mijn shopmaatje – ik beken – heb ik puur uit eigen belang. Ik ben namelijk een vrouw die geen verstand heeft van kleding. Zij heeft dit wel. Daarom en alleen daarom is zij mijn shopmaatje.

Kleren die niet bij elkaar staan, kleuren die vloeken, ik zou het allemaal zo aantrekken en naar een feestje gaan. Gelukkig behoedt Sara mij voor al te grote blunders en een algehele vernedering. Ze vertelt me wat ik wel en niet moet kopen en hoe ik de kleding moet mixen en matchen. Het komt erop neer, dat Sara mijn reddende engel is en ik zonder haar niets waard zou zijn als vrouw en hoogstwaarschijnlijk ook in een jutezak zou lopen.

Daarom hulde aan alle vrouwen, die andere vrouwen helpen te verbloemen dat zij geen verstand hebben van fashion. (and most important, zodat de man er niet achter komt, dat er zulke vrouwen bestaan!)

Alleen om de reden dat Sara zo’n vrouw is, vergeef ik haar deze keer dat ze haar blog maanden voor mij heeft verzwegen.

afbeelding: we heart it